حقوق فرزند در قران

حقوق فرزند در قرآن
خداوند متعال با توجه به جایگاه فرزند مخصوصاً کودکان در زندگی اجتماعی و خانوادگی، اهمیت و توجّه خاصی را به حقوق فرزند دارد. قرآن کریم حقوق فرزند را از همان زمان نطفه مورد عنایت قرار داده است و رحم مادر را به مثابه کشتزاری می‌داند که فرزند و کودک از آنجا رشد و نما پیدا می‌کند و والدین می‌بایست در سالم‌سازی چنین محیطی نهایت دقت را نمایند، چنان که در قرآن کریم چنین آمده است:
«نِسَآؤُكُمْ حَرْثٌ لَّكُمْ فَأْتُواْ حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَقَدِّمُواْ لأَنفُسِكُمْ»؛
زنانِ شما كشتزار شما هستند. پس، از هر جا [و هر گونه] كه خواهيد به كشتزار خود [در] آييد، و براى شخص خودتان [در بهره‏مندى از آنها] پيشدستى كنيد.

از طرف دیگر قرآن کریم، برآورده کردن نیازهای مادی و معنوی فرزند و کودک را از حقوق اساسی فرزند به شمار می‌آورد و در مرحله اول از والدین می‌خواهد که درباره هیچ یک از نیازهای فیزیولوژیکی و روحی و روانی او تا موقعی که زندگی مشترک تشکیل داده و خودکفا شوند، کوتاهی نکنند، چنان که قرآن کریم درباره توجه به نیازهای مادی فرزند چنین فرموده است:

«وَالْوَالِدَاتُ يرْضِعْنَ أَوْلاَدَهُنَّ حَوْلَينِ كَامِلَينِ لِمَنْ أَرَادَ أَن يتِمَّ الرَّضَاعَةَ وَعلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ لاَ تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلاَّ وُسْعَهَا لاَ تُضَآرَّ وَالِدَةٌ بِوَلَدِهَا وَلاَ مَوْلُودٌ لَّهُ بِوَلَدِهِ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذَلِكَ فَإِنْ أَرَادَا فِصَالاً عَن تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيهِمَا وَإِنْ أَرَدتُّمْ أَن تَسْتَرْضِعُواْ أَوْلاَدَكُمْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيكُمْ إِذَا سَلَّمْتُم مَّآ آتَيتُم بِالْمَعْرُوفِ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ»؛

و مادران [بايد] فرزندان خود را دو سال تمام شير دهند. [اين حكم] براى كسى است كه بخواهد دوران شيرخوارگى را تكميل كند. و خوراك و پوشاك آنان [مادران] به طور شايسته، بر عهدة پدر است. هيچ كس جز به قدر وسعش مكلف نمى‏شود. هيچ مادرى نبايد به سبب فرزندش زيان ببيند، و هيچ پدرى [نيز] نبايد به خاطر فرزندش [ضرر ببيند] و مانند همين [احكام] بر عهدة وارث [نيز] هست. پس اگر [پدر و مادر] بخواهند با رضايت و صوابديد يكديگر، كودك را [زودتر] از شير بازگيرند، گناهى بر آن دو نيست. و اگر خواستيد براى فرزندان خود دايه بگيريد، بر شما گناهى نيست، به شرط آن‌كه چيزى را كه پرداخت آن را به عهده گرفته‏ايد، به طور شايسته بپردازيد. و از خدا پروا كنيد و بدانيد كه خداوند به آن‌چه انجام مى‏دهيد بيناست

و در جای دیگر در مورد فراهم آوردن زمینه‌های ازدواج فرزند به عنوان یکی از حقوق اساسی او چنین می‌فرماید:
«وَأَنكِحُوا الأيامَى مِنكُمْ وَالصَّالِحِينَ مِنْ عِبَادِكُمْ وَإِمَائِكُمْ إِن يكُونُوا فُقَرَاء يغْنِهِمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ»؛
بى‏همسران خود، و غلامان و كنيزان درست‌كارتان را همسر دهيد. اگر تنگ‌دستند، خداوند آنان را از فضل خويش بى‏نياز خواهد كرد، و خدا گشايش‌گر داناست.